USD: 3,5964  EURO: 4,0197 Koszyk     
 
  Menu
 
 
  Szukaj produktu
 
 
 
  Wybrane artykuły
 
 
#20172#20813
 
  Partnerzy
 
 
  Biuletyn
 
By zamówić biuletyn nowości podaj swój email:
 
 
 
  Szybki kontakt
 
Dział Handlowy:
fax: +48 (77) 544 9333
gg: 4434582
 
 Bestpartner » Pomoc techniczna, porady, certyfikaty
 

Podstawy bezpieczeństwa w sieci bezprzewodowej

Wprowadzenie

Prowadzone w Londynie siedmiomiesięczne badania pokazały, że 94% liczby wykorzystywanych sieci WLAN była niedostatecznie zabezpieczona przed atakiem. Jednostka Cybercrime, będąca oddziałem Międzynarodowej Izby Przemysłowo-Handlowej (ang. International Chamber of Commerce) uznała, że jeżeli nawet sieci bezprzewodowe są zabezpieczone, to zabezpieczenie ich jest słabe. Rośnie popularność tzw. ruchomego hakingu: hakerzy poruszają się po dzielnicach biurowych samochodami i próbują z ulicy penetrować należące do firm sieci bezprzewodowe. Pozwala na to fakt, iż nawet z ulicy można odebrać sygnał.

W zeszłym roku pracownicy naukowi Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, Nikita Borisov, Ian Goldberg i David Wagner wykryli główne wady protokołu WEP. Ponadto, w sierpniu 2001 roku, kryptografowie Scott Fluher, Itsik Mantin i Adi Shamir opublikowali artykuł, których tematem była słabość algorytmu szyfrującego RC4. Tymczasem protokół WEP bazuje na RC4. Krótko potem, pod koniec sierpnia 2001 roku, studentowi Uniwersytetu Rice, Adamowi Stubblefieldowi, oraz dwóm pracownikom badawczym laboratoriów firmy AT&T, Johnowi Ioannidisowi oraz Avielowi D. Rubinowi udało się urzeczywistnić tezy głoszone w tych dwóch publikacjach. Najgorsze, zaś było to, że niepotrzebny był do tego celu specjalny sprzęt. Wszystko, czego potrzeba to komputer PC wyposażony w bezprzewodową kartę sieciową wraz ze ściągniętymi z Internetu zmodyfikowanymi sterownikami. Mając na wyposażeniu taki sprzęt, można przechwycić kilkaset tysięcy pakietów danych.

Działanie protokołu WEP

Obecnie protokół WEP korzysta z 40- lub 104-bitowych kluczy oraz 24-bitowego wektora inicjującego (IV). W efekcie klucz kodujący ma długość 64 lub 128 bitów.
Standard nie określa sposobu zarządzania kluczem; wymagane jest jedynie, aby karta WLAN oraz punkt dostępowy korzystały z tego samego algorytmu. W sieci lokalnej, zwyczajowo każdy użytkownik korzysta z tego samego tajnego klucza. Algorytm RC4 rozwija krótki klucz WEP na nieskończony pseudolosowy strumień kluczy. Aby zapobiec szyfrowaniu pakietów tym samym kluczem RC4, generowanym "losowo" na podstawie identycznego klucza WEP, użytkownicy WLAN wykorzystują różne wektory IV.

Przed wysłaniem pakietu danych obliczane są bity cyklicznej kontroli nadmiarowości CRC-32 (ang. Cyclicy Redundancy Check), pozwalające skontrolować integralności pakietu (ang. IC - Integrity Check). Celem tego postępowania jest uzyskanie gwarancji, że haker nie ingerował w dane podczas transmisji. Wykorzystując klucz WEP oraz wektor IV, algorytm RC4 generuje strumień kluczy. Następnie wykorzystując funkcję XOR (exclusive OR - alternatywa wykluczająca) WEP łączy dane oraz bity CRC-32 ze strumieniem kluczy w tzw. chipertekst. Wektor inicjujący przesyłany jest w sposób jawny przed zakodowanymi danymi. Odbiorca znając klucz WEP oraz wektor inicjujący może odzyskać klucz RC4, a następnie odszyfrować dane za pomocą funkcji XOR.

Słaby punkt: Wektor inicjalizacji

Słabość protokołu szyfrującego WEP wynika ze słabej implementacji wektora inicjującego. Na przykład, jeżeli haker użyje jako argumentów funkcji XOR dwóch pakietów szyfrowanych z użyciem tego samego wektora inicjalizującego, czyli mających identyczny klucz RC4, to będzie w stanie obliczyć klucz WEP.
Wektor inicjalizujący ma długość 24 bitów. Przy wysyłaniu 1500-bitowych pakietów z szybkością 11 Mb/s, na obciążonym punkcie dostępowym, wektor inicjalizujący zostanie zduplikowany w czasie nie dłuższym od 5 godzin. Zostanie w tym czasie przesłane maksymalnie 24 GB danych. Przy wykorzystaniu notebooka istnieje realna możliwość zgromadzenia dwóch pakietów z identycznym wektorem inicjalizującym, a w konsekwencji z identycznym kluczem RC4.

Standard nie określa sposobu generowania wektora inicjalizującego. Nie wszyscy producenci implementują wektor inicjalizujący od długości 24 bitów. W efekcie może zaistnieć sytuacja, w której szybciej nastąpi zduplikowanie wektora inicjalizacji, co znaczy, że trzeba zgromadzić mniej pakietów. Zapisując strumienie danych wysyłane przez różnych użytkowników w WLAN, haker zgromadzi pakiety ze zduplikowanym wektorem inicjalizującym w jeszcze krótszym czasie.
Fluhrer, Martin i Shamir odkryli również, że istnieją tzw. słabe wektory inicjalizacji, naprowadzające na bity klucza z pięcioprocentową pewnością. Liczbę pakietów ze słabymi wektorami inicjalizującymi, wystarczającą do określenia klucza WEP, dostaje się po zapisaniu 5 do 6 milionów pakietów (około 8.5 GB).

Sytuacja jest jeszcze łatwiejsza, jeżeli w przeciwieństwie do przypadku, gdy wymagany jest format heksadecymalny klucza WEP, oprogramowanie WLAN dopuszcza tworzenie klucza WEP ze znaków ASCII. Ponieważ w tej sytuacji mogą być wykorzystane, jedynie zwykłe symbole i cyfry, liczba możliwych kombinacji jest mniejsza. Rośnie prawdopodobieństwo trafienia w słaby wektor inicjalizacji i do określenia klucza WEP potrzeba jedynie 2 milionów pakietów.

Narzędzia hakerskie w Internecie

Adam Stubblefield opisał w swoich publikacjach praktyczną próbę włamania do sieci WLAN. Nie podał jednak informacji o wykorzystanym hakerskim oprogramowaniu. Obecnie takie darmowe narzędzia dostępne są w Internecie. Podobnie do programów wykorzystywanych przez Stubblefield, pracują one z kartami WLAN wyposażonymi w chipset Pism-2. Modele dostępne w sklepach, wyposażone w Pism-2 to między innymi: Compaq WL100, D-Link DWL-650, Linksys WPC11 oraz SMC 2632W. Wybór tego chipsetu został podyktowany istnieniem dla niego sterowników pracujących pod kontrolą systemu Linux (WLAN-NG), co pozwala zapisywać pakiety nie logując się do atakowanej sieci. Programy, o których tu jest mowa, wyszukują słabych wektorów inicjalizacji i po zapisaniu od 5 do 10 milionów pakietów wyznaczają klucz WEP w ciągu sekundy.

Aktywne ataki też są możliwe

Ponieważ istnieje, opisana wyżej, możliwość przeprowadzenia niezawodnego ataku pasywnego, poszukiwanie możliwości aktywnego ataku traci trochę na znaczeniu. Atak aktywny można jednak wykorzystać do wprowadzenia informacji do sieci WLAN.
Załóżmy, że haker zna oryginalne dane i rezultaty ich zaszyfrowania. Mógłby on więc samodzielnie, wykorzystując funkcję XOR, dokonać zamiany danych bez znajomości klucza. Odbiorca tej informacji zidentyfikuje ją jako poprawną.

Haker może również dokonać próby manipulacji nie samymi danymi, ale ich docelowym adresem IP. Większość sieci LAN jest podłączona do Internetu. Haker może, więc zmienić docelowy adres IP w taki sposób, aby dane wysyłane ze stacji w bezprzewodowej sieci LAN były odszyfrowywane w punkcie dostępowym i w postaci jawnej przychodziły do hakera poprzez Internet.

Efektywne środki zaradcze

Nad zwiększeniem bezpieczeństwo protokołu WEP oraz nad opracowaniem nowych algorytmów szyfrujących pracowały dwie firmy: RSA Security, twórca algorytmu RC4 oraz Hifn (www.hifn.com), kalifornijska firma specjalizująca się w rozwiązywaniu problemów bezpieczeństwa w Internecie. Firmy te ogłosiły, że opracowały nowy algorytm szyfrujący RC4 Fast Packet Keying. Dla każdego transmitowanego pakietu danych, generowane są szybko zmieniające się klucze RC4. Obydwie strony wykorzystują 128-bitowy czasowy klucz RC4, (ang. TK - Temporal Key). Każdy użytkownik używa różnych strumieni kluczy, ponieważ TK jest podpięty do adresu nadawcy. Do tego dodawany jest 16-bitowy wektor inicjalizujący, co w rezultacie daje 128-bitowy klucz RC4. Algorytm RC4 Fast Packet Keying został tak zaprojektowany, aby w istniejących sieciach WLAN wystarczyło dokonać uaktualnienia oprogramowania firmowego oraz sterowników.

Cisco idzie własną drogą

Cisco wprowadził wiele usprawnień w urządzeniach serii Aironet. Można jednak korzystać z ich dobrodziejstw jedynie, gdy używa się urządzeń tej firmy. Pierwszym krokiem w stronę zwiększenia bezpieczeństwa w sieci WLAN jest wzajemne, rzadko jednostronne, uwierzytelnianie. Opracowany przez Cisco protokół LEAP (ang. Lightweight Extensible Authentication Protocol) umożliwia uwierzytelnianie przez serwer Cisco z zaimplementowanym protokołem RADIUS (Access Control Server 2000 V2.6).
Do generowania odpowiedzi na wzajemne prośby, Cisco wykorzystuje metodę dzielonego klucza. Nieodwracalne i niebezpośrednie algorytmy kluczujące czynią niemożliwymi ataki bazujące na odzyskanych hasłach.

Cisco wykorzystuje dynamiczny przydzielany dla użytkownika oraz sesji klucz WEP, który może być generowany przez system bez dodatkowych wysiłków administratora. Użytkownik dla każdej sesji otrzymuje unikalny klucz sesji, którego nie dzieli z żadnym innym użytkownikiem. Przed wysłaniem, rozgłaszany klucz WEP jest szyfrowany protokołem uwierzytelniania LEAP. W powiązaniu z Access Control Server 2000 2.6, możliwe jest ustanowienie wytycznych dla powtarzanego uwierzytelniania. Użytkownicy muszą się regularnie uwierzytelniać i przy każdym logowaniu przyznawany jest im nowy klucz sesji. Aby zneutralizować działania hakerów wykorzystujących predefiniowane sekwencje oraz obliczających na ich podstawie tablice deszyfrujące, każdej sesji przyporządkowywany jest inny wektor inicjalizacji.
Przedstawione środki zapobiegawcze nie pozwalają zabezpieczyć się całkowicie, ponieważ używane mechanizmy szyfrowania wektora IV oraz klucza WEP pozostają niezmienione. Mimo to, ciągłe zmiany klucza redukują istotnie podatność na ataki hakerów. Jakiekolwiek ataki bazujące na deszyfrowaniu tablic skazane są na porażkę. Jeżeli zmiana klucza jest tak częsta, że zapisywane pakiety nie wystarczają już na określenie klucza WEP to szanse na skuteczny hakerski atak są praktycznie zerowe.

IEEE koncentruje się na opracowywaniu i uaktualnianiu standardu WEP (www.ieee.org). W tym standardzie algorytm RC4 będzie zastępowany przez nowy algorytm szyfrujący. Szczegółowo dyskutuje się algorytm AES (Zaawansowany Standard Szyfrowania) w trybie Office Codebook.

Poniżej zostały przedstawione czynności, które należy wykonać w celu prawidłowego zabezpieczenia komórki WLAN:

a. Wyłączyć w AP rozgłaszanie SSID, włączyć ukrywanie SSID o ile jest to możliwe

b. Zmienić domyślne ustawienia (SSID, hasła, adres IP)

c. Włączyć szyfrowanie z kluczem WEP (najlepiej przy zastosowaniu najdłuższego klucza)

d. Stosować trudne do odgadnięcia klucze WEP

e. Zastosować politykę częstej wymiany klucza WEP

f. Stosować SSID jako hasło. Stosować trudny do odgadnięcia SSID

g. Włączyć kontrolę dostępu na poziomie adresów MAC, nr IP, czy protokołów

h. Wyłączyć protokół DHCP

i. Stosować bezpieczne protokoły: IPSEC, SSH, 802.1X)

j. Aktualizować oprogramowanie kart sieciowych i AP

k. Zabezpieczyć AP przed fizycznym dostępem

l. Zainstalować firewalla i system IDS

m. Zastosować fałszywy punkt dostępowy w celu zmylenia przeciwnika

 

 

Porady BESTPARTNER

Dbając o dobro naszych Klientów, zamieszczamy dział porad dotyczących sieci, konfiguracji urządzeń i oprogramowania, sposobów wykonywania połączeń.

BESTPARTNER - Technika - tematy 1. Teoria WLAN.
2. Łączenie anten.
3. Instalacja karty WU-221P (ATMEL FastVNET) dla Windows.
4. Wybór optymalnego kabla.
5. Ilu użytkowników do jednego AP?
6. Instalacja karty WU-221P pod Linuxem.
7. Optymalny dobór kanałów.
8. Wireless LAN w praktyce - zastosowania.
9. Konfiguracja filtra pakietów w AP IWE 1100 PRO/PRO MAX.
10. Przykładowe użycie mechanizmu SNMP w AP Interepoch.
11. EIRP, dBm, dBi - przeliczanie.
12. Ochrona przeciwprzepięciowa sieci LAN.
13. Podstawy bezpieczeństwa w sieci bezprzewodowej.
14. Duplikowanie się pakietów na łączach WLAN.
15. Tabela parametrów kabli koncentrycznych.
16. Raport z testów urządzeń airHaul Nexus firmy smartBridges.
17. Połączenie mostowe 5 GHz z użyciem urządzeń CA8-4.
18. Odczyt RSSI za pomocą z_shell w urządzeniach CA8-4.
19. Ustawianie prędkości połączenia w urządzeniach CA8-4.
20. Połączenie WDS w urządzeniach Compex WPP54
21. Propagacja i tłumienie fal radiowych
22. Rodzaje złącz koncentrycznych
23. Złącza światłowodowe
24. Standardy bezprzewodowe 802.11ac i 802.11ad
25. Mikrotik Routerboard jako koncentrator PPPoE
26. Konfiguracja Mikrotik Routerboard jako Hot Spot
27. Autoryzacja MAC: Ubiquiti AirOS 5.5 + FreeRADIUS + MySQL
28. Tłumienie fali elektromagnetycznej w deszczu
29. BPG: Mikrotik + BIRD routing daemon
30. Jaką dobrać antenę dla Twojego operatora transmisji danych?
31. W jaki sposób umiescić na stronie WWW dostępny dla wielu uzytkowników strumień video ?
32. Mikrotik - jak skonfigurować tunel EoIP lub VPLS (i test RB750)
33. Iperf - przykłady użycia, pomiar parametrów sieci
34. Konsumpcja przepustowości w transmisji audio / video
35. Agregacja portów LAN - scenariusze
36. Obiektywy do kamer i ich kąt widzenia
37. Jak umieścić obraz z kamery IP na stronie WWW (wideo)
38. Szyfrowanie połączeń WLAN (przykład UBNT)
39. Jak wysłać obraz z kamery / rejestratora IP do Youtube?


 
© BEST PARTNER Wszelkie prawa zastrzeżone | Webmaster